Logo woerdensecourant.nl


Count your blessings

  Column

Deze week is mijn column iets anders dan anders. Twee mede stadgenoten, Debby Wolswijk & Arjen Fortuin, vertellen het verhaal van hun dochter (nu 12 jaar) die geboren is met een hersenafwijking. Lees het en count your blessings!

Groet, Martin Damen

Een herinnering van vorig jaar op facebook: een olifant van 7.000 kilo die op dit moment in de kamer staat, recht voor mijn neus...Heel confronterend al die leeftijdsgenoten die naar het VO gaan.

Meiden die zelf kiezen naar welke school ze willen. Meiden die hun grenzen verleggen en experimenteren met make-up en kleding. Meiden die met hun mams en vriendinnen een dagje shoppen. Meiden die steeds zelfstandiger worden en hun vleugels uitslaan..... wat gunnen papa en mama jou dat ook lieverd......

Gemis

Ons meisje, bijna 12 jaar, vol tegenstellingen, een lijfje wat zich in sneltreinvaart ontwikkelt en een geest, die voor altijd blijft hangen op de leeftijd van een peuter/kleuter. Ik vind het moeilijk, heel moeilijk zelfs… Haar ontwikkelende lijf confronteert mij met haar verstandelijke beperkingen. Hoe lang kan zij nog als mijn kleine meisje voelen als ik topjes, scheermesjes en deodorant moet kopen voor haar?

Hoe kun je het meisje dat
ze had kunnen zijn zo
intens missen?

Hoe kun je het meisje dat ze had kunnen zijn zo intens missen? Het meisje wat ze nooit zal zijn, de vrouw die ze nooit zal worden… ik ken dat meisje niet, ik ken die vrouw niet, maar soms, heel soms mis ik haar vreselijk… Dan laat ik het verdriet even toe, huil om gemiste kansen, voor ons gezin, voor ons fantastische meisje….om me vervolgens weer te herpakken.

Meestal laat ik dit soort gedachten niet toe, want ik heb in het 'zorgwereldje' waar ik in ben beland na de geboorte van onze dochter, zoveel ergere dingen gezien, dan het hebben van een kind met beperkingen. Dus meestal geef ik mezelf een schop onder mijn kont; 'count your blessings' zeg ik dan tegen mezelf. Om daarna mijn bijzondere meisje een dikke knuffel te geven en haar enorme sterke broer en hun fantastische papa nog eens te vertellen hoe trots ik op hen ben en hoeveel ik van hen hou….

Maar soms heel soms…zoals vandaag…..laat ik het toe… heel even mag ik van mezelf verdrietig zijn om het meisje dat ik nooit zal kennen, het meisje wat ze nooit zal zijn, de vrouw die ze nooit zal worden…

Debby Wolswijk

9 reacties