Foto: Willem Jan Ritman

Beleefd

Nog steeds heb ik de grootste moeite om de gruwelijk barbaarse aanslag op een Franse leraar te verteren. Mijn maag keert zich nog dagelijks meerdere malen om en het is onmogelijk om het een plaats te geven. Opnieuw worden we geconfronteerd met een middeleeuwse aanslag op wat we in algemene zin beschaving noemen.
En terwijl in Frankrijk geworsteld wordt met hoe om te gaan met deze aanslag op een kwetsbaar maar vrij mensenleven, maar vooral op vrijheid in algemene zin, is het verdraaid stil in Nederland. Althans, wij hebben dan weer een ander soort religieuze reuring in kerken en moskeeën die stellen dat het opperwezen en zijn aanbidding toch vooral boven algemene veiligheid en gezondheid gaan.

En zo kom ik ternauwernood toe aan wat ik deze week eigenlijk had willen schrijven


Het spanningsveld tussen de democratische rechtstaat en de vrijheid van godsdienst, de vrijheid voor een ieder te geloven en te belijden wat hij wil, maar niet de vrijheid om vanuit je religie anderen te beknotten in hun vrijheid, komt in beide gevallen weer stevig naar voren. Daarbij staat het eigenwijze gedrag inzake coronamaatregelen uiteraard niet in verhouding staat tot de aanslag in Frankrijk.

De islam is een godsdienst van vrede en liefde en de christelijke van compassie en zorgen voor elkaar. Maar als het bij preken blijft en men laat na het te belijden in daden, al dan niet door ernstig gebrek aan onderling- en zelfcorrigerend vermogen of onvermogen verantwoordelijkheid te nemen, dan rijst de vraag of religie niet beter af is een volledige privézaak te zijn. Eens te meer als gelovigen zich nu geroepen voelen de vermeende almacht van het betreffende opperwezen te beledigen door namens hem het heft in menselijk hand te nemen.

En zo kom ik ternauwernood toe aan wat ik deze week eigenlijk had willen schrijven. Ik had een warm pleidooi willen houden voor beleefdheid. Niet in de trant van het belegen normen en waarden paradepaardje van Balkenende, maar beleefd zijn als een druppel smeerolie in de samenleving. Over hoe een vriendelijke gebaar en woord zorgen voor meer onderling plezier. Zorgt dat dingen soepeler lopen.

Dat was echter voordat ik mij deze week door een barbaarse bruut, door zijn opvatting van vrijheid van zijn godsdienst, bruut in mijn vrijheid van meningsuiting liet beknotten. Maar goed, als het daar vanaf nu bij blijft en we verder verschoond blijven godsdienstwaanzin, dan draait de wereld een stuk soepeler, dank ik beleefd en kom ik vast in mijn volgende column weer toe aan vriendelijke woorden.

De Woerdense column door Junior Brandenburg

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden