Foto: Willem Jan Ritman

De Woerdense column: Stilte

Het is allemaal nog wat lauw qua verkiezingen. Normaal zouden we nu en masse door gekleurde bodywarmers worden besprongen die als lentebloemen tevoorschijn schieten. Daarbij zouden we bedolven worden onder allerhande flyer- en flauwekulmateriaal en belaagd met standpunten, meningen, kroonjuwelen en breekpunten.

Maar eigenlijk is het gevoelsmatig lokaal stil en rustig. FvD roert zich nog een beetje met woeste wildplakkers die plakken op deuren, elektriciteits-kasten en glazen. Blijkbaar doen voor deze woestelingen de postzegels op de grijze zuilen geen recht aan de grootheidswaan van de grote leider.

Een waan die zich overigens niet beperkt tot Thierry en lokaal met gerommel in de marge. Online zweven er kiezers rond die er vreemde waanbeelden op na houden.

Ik kwam daarmee in contact dankzij mijn lekke internetbubbel. Een bubbel waarin ik, ondanks welig wieden in vriendengespuis, toch nog geconfronteerd wordt met allerlei vreemde gedachtenkronkels. De betreffende waan-kronkel is het idee “ik ken niemand online die niet op mijn partij stemt, dus mijn partij wordt de grootste”. Dat aangevuld met de gedachte dat als dit niet zo is, dat er dan vals spel en corruptie gaande is. Een beetje het sentiment dat we zagen rondom de avondklok-uitspraken van voorzieningenrechter en hof.

Krijg ik gelijk, dan zijn rechters de beschermers van de democratie, krijg ik ongelijk, dan is het een corrupte bende. U kent het inmiddels wel, het gaat immers telkens gepaard met een hoop lawaai. En dat lawaai, dat ben ik wel een beetje zat. Ik verlang naar iets anders.

Ik ben ooit vanuit de linkerzijde van het politieke spectrum komen aanvliegen. Hiertoe geïnspireerd door grootse staatsmannen die alleen het algemeen belang kenden en onverstoord aan een betere samenleving knutselden. Nadat dit type leider werd ingeruild door in lelijke truien gehulde nekzwetsers zonder realiteitsbesef verdween dat type staatsman.

En nee, dit is absoluut geen pleit voor Poetiaanse grote roergangers. Het is wel een verlangen naar politiek waarin macht geen doel is en processen transparant zijn. Een parlement dat niet louter op incidenten stuurt. Een regering die over eigen schaduwen heen springt. Waar onpopulaire beslissingen, ten nadele van eigen carrières, niet geschuwd worden. Beleid waarbij economische groei geen doel is maar een middel. En een stelsel waarin dringende besluiten worden genomen om de wereld beter te maken voor de toekomstige generaties.

En misschien meest van alle, eigenlijk zoals we nu lokaal ervaren, politieke rust en stilte, waardoor er alle tijd en aandacht is voor vooruitziend regeren.

door Junior Brandenburg

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden