Foto: Willem Jan Ritman

Junior Brandenburg voelt de onmacht...

En opnieuw verdwijnt een langlopend column plan weer op de plank, gesneuveld tussen pooierende loserboys op Instagram, wc-papier aanvoer bedreigende Suez opstoppingen en politieke verkenningsperikelen met misplaatste spiekblaadjes. En zoals u gewend bent laat mij dat allemaal niet onberoerd.

En het bovenstaande viel dan nog relatief mee omdat ik behoorlijk beroerd wordt van de huidige situatie in Azië. En dan bedoel ik niet de permanente dreiging van kernraket-spierballen-vertoon vanuit Noord-Korea door een labiele dictator die raketten belangrijker vind dan het welzijn van zijn volk. Stom genoeg begint dat een soort van te wennen. Wat dat gelukkig (nog) niet doet zijn de aanslagen op menselijkheid door de wrede communistische annexatie van Hong Kong, de terugkeer van concentratiekampen, ditmaal in China en een losgeslagen leger in Myanmar dat weerloze burgers standrechtelijk executeert op straat.

Na de herinneringen aan helse nachtmerries van bruut uiteengeslagen studentenprotesten, de killing fields van de Rode Khmer en langdurige onderdrukkende bezetting van Tibet breekt er een nieuwe serie van Aziatische drama’s aan. En opnieuw staan we, gelijk aan recente drama’s in Syrië en Jemen, machteloos aan de zijlijn met een beroep op rechtvaardigheid, universele rechten van de mens en de internationale rechtsorde. Een tandenloze situatie waarin wij grotendeels onszelf hebben gebracht door een deplorabele track record aan goed bedoelde, maar ernstig mislukte, humanitaire interventies. En terwijl een mens het internationale onvermogen om mensen te beschermen overdenkt, worden die mijmeringen helaas overstemd door nationale trivialiteiten.

In eerste instantie door verkleedpartijtjes met bijkans hoogverraad plegende veteranen en nep witte jassen. Maar daarna werd het nog kerkgekker.

Eigenzinnige diepgelovigen, waarbij de barmhartigheid klaarblijkelijk ophield bij het kerkhek en het eigen belang, lieten zich verleiden zich daarna van een nog slechtere kant te laten zien. Verslaggevers die meer wilden weten over de achtergronden van deze zonderlinge levensbeschouwing werden behoest, geschopt, geslagen, aangereden en daarna uitgemaakt voor terrorist en SS-ers.

Het ging al eens eerder mis op Urk. Toen dachten we nog aan individueel beperkt verstandelijke vermogens, maar nu moeten we helaas gaan concluderen dat ze op dit voormalige eiland allemaal een klap van de Urk hebben gehad.

En dan hebben wij lokaal weliswaar kades vol eilanden, een eiland vol meren en meer Defensie-eiland dan ooit, maar zijn we gelukkig verschoond van Urker-taferelen. Dat bedenkende ben ik blij dat ik in Woerden woon, maar sta ik nog altijd als mens machteloos naar de horizon te turen en te treuren over wat er over de einder in de Oost gaande is.

door Junior Brandenburg

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden