Priester Huub Spaan in de Bonaventurakerk. "We moeten er het beste van maken in deze coronatijd."
Priester Huub Spaan in de Bonaventurakerk. "We moeten er het beste van maken in deze coronatijd." (Foto: Winny van Rij)

Huub Spaan over 25 jaar priesterschap: ‘Ziekenzalving het mooiste cadeau’

Woerden - Op 1 juni 1996 werd Huub Spaan samen met drie anderen gewijd tot priester. “Daarvoor was ik diaken, daarvoor student theologie en daarvoor werkte ik als ambtenaar op het ministerie van landbouw en visserij. Een bevriende pater in Nijmegen aan wie ik vertelde het roer om te gooien zei: Ach, dat is niet veel anders. Je blijft gewoon schoffelen. In het tuintje van onze lieve Heer’.”

Het priesterschap kwam niet helemaal uit de lucht vallen. “Ik was als jongen van een jaar of twaalf al gefascineerd door de gong waarop ik mocht slaan bij de heilige eucharistie. Als ik het niet goed deed, zou de hele viering niet doorgaan, zo voelde het.” Vanaf die leeftijd hoorde hij hoe vaak parochianen iets aan de pastoor vertelden. “Toen had ik pas door wat hij de rest van de week deed, namelijk mensen bezoeken. Ik vond dat mooi, de verbindende rol tussen mens en God en andersom.”

De omslag
De trigger kwam in Gouda. “Daar was ik bij een koor van zestig tot zeventig jongeren waar verschillen tussen kinderen van chirurgen en woonwagenkampen wegvielen, waar ze zelfs bij elkaar op verjaardag gingen.” Op zo’n verjaardag sprak hij een meisje aan waar het niet goed mee leek te gaan en dat klopte. “Haar vriendje had haar bedrogen met haar beste vriendin en ze sprak over een verlaten spoorwegovergang.”

Ik ben er voor jou
Over wat hij toen zei ‘ik ben er voor jou’, liep Spaan nog lang na te denken. “Ze begreep best dat het geen liefdesverklaring was, ik bedoelde dat ik voor iedereen er wil zijn, niet exclusief voor een enkel persoon. Later vertelde ze dat als ik dat niet gezegd zou hebben, ze er niet zou zijn was geweest.” Hij besloot dat hij priester wilde worden. Na Zoetermeer en Midden Delfland werkt hij sinds 1 oktober 2012 in de Pax Christiparochie in Kamerik, Meije-Zegveld, Oudewater en Woerden.

Met taart naar moeder
Het jubileum van Spaan kon niet gevierd worden maar een delegatie van de parochie bracht hem op dinsdagochtend 1 juni een bos rozen, een cadeaubon en een grote taart. “Ik ben ermee naar mijn 93-jarige moeder in het verzorgingshuis gegaan en heb later bij twee zussen ook een lekker stuk taart kunnen brengen.”

Mooiste cadeau
Een vreemde dag. “Ik was ‘s ochtends eerst bij het graf van mijn beste vriend die twintig jaar geleden plotseling overleed vlak voor zijn wijding tot priester. Daarna kreeg ik een aanvraag binnen voor een ziekenzalving. Het was spoed, mevrouw zou de volgende dag misschien al niet meer leven.

Een van haar zoons was erbij met zijn gezin, onder andere een kleinzoon met zijn vrouw die vier weken daarvoor hun baby verloren had. Ze zaten in een rollercoaster van emoties, je zag de gebrokenheid in hun gezichten. Zulke lieve mensen die dan zo blij zijn dat je er bent. Uiteindelijk was dat het mooiste cadeau.”

Ontroerend
Die avond lag de gang vol kaarten. “Hele persoonlijke, ook van parochianen, van een stel waarmee ik wat meer contact heb. Ze schrijven dan een ontroerende brief over de kostbaarheid van de kleine momenten die we samen delen.” Beide kregen zij corona, zij is er nog steeds niet bovenop.

Zware coronatijd
Hoewel Spaan al heel wat meemaakte, vindt hij dit coronajaar de zwaarste periode uit zijn priesterschap. Ten eerste overleed zijn oudste zus, zijn lievelingszus, aan het begin van de eerste lockdown aan uitgezaaide borstkanker. “Haar vrouw ontving 250 kaarten maar we mochten alleen met de naaste familie bij elkaar komen.” Hij merkt ook bij de parochianen dat dit een lastige tijd is. “Zowel bij uitvaarten als bij feestelijke gebeurtenissen. Doopdiensten die uitgesteld werden, sommige huwelijken al voor de derde keer. Corona brengt verschrikkelijk veel met zich mee.”

Fijne samenwerking
De afgelopen anderhalf jaar waren zwaar. “Omdat je constant aan staat. Je moet continu bedenken wat kan wel, wat kan niet, hoe doen we het, hoe beschermen we onze vrijwilligers.” Hij is ongelooflijk dankbaar voor de fijne samenwerking met de secretaris van de parochie Grada Nederhof en vicevoorzitter Ton Mastwijk. “Hij is gepensioneerd fysiotherapeut in Oudewater en het is fijn om te sparren met iemand die verstand heeft van gezondheidszorg. Behalve dat je zorg hebt om jezelf, heb je dat om alle mensen. Zij gaven mij ruggensteun.”

door Winny van Rij

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden