Logo woerdensecourant.nl


Foto: Marieke Markus

KoeieMart als Erfgoed?

Veel mensen vroegen en vragen mij waarom ik Koeiemart op de Erfgoedlijst wilde zetten. Natuurlijk is het omdat het een bijzonder, uniek, geweldig feest is en echt Woerdens of moet ik Woerds zeggen. Maar mijn reden lag dieper dan dat. Ik neem u terug in de tijd naar 2001.

Het is dinsdagavond 23 oktober 2001 18.00 uur, de nacht van Woerden staat voor de deur. De stad rook al naar de heerlijke geur van snert. Ik kwam thuis bij mijn ouders, ook hier rook het naar snert en ik keek mijn vader aan. Hij keek naar mij, ik naar hem. Onze blikken waren een. Hij schudde zachtjes nee met zijn hoofd, er kwam een frons op zijn gezicht en zijn mondhoeken gingen dieper dan naar standje ongelukkig. Bij het zachtjes schudden van zijn hoofd wist ik voldoende.

Mijn vader was net terug gekomen van het ziekenhuis en had het heftigste gesprek van zijn leven gehad. Ik wist nu zeker dat het niet goed was, hij gaat dood. De legendarische woorden sprak hij naar mij uit: het is gedaan Mart. Wij omhelsden elkaar. Samen huilen biedt dan echt troost. Hoe lang nog Pa? vroeg ik. Nou Mart ze praten over dagen. Ze snappen niet dat ik nog zo loop. Op dat moment ga je op standje overleven. Kom we gaan snert eten zei mijn moeder en ondanks alles at mijn vader 3 kommen op. Zo lekker was het. En Ondanks het diepe verdriet wat we zojuist hadden beleefd waren we nu hard aan het lachen. Die avond leerde ik letterlijk wat 'Jantje huilt, Jantje lacht' betekent, maar ruil Jantje in voor Martje.

De volgende dag was het Koeiemart. Waar ik vroeger samen met mijn vader 's ochtends vroeg met mijn laarsjes aan naar de koeien ging kijken en een rondje maakte in de Spin, de Minijet en dan samen met je pa in de botsautootjes en daarna een warme chocomelk kreeg in het Arsenaal bij Ad Nolte. Die Koeiemart zou nooit meer zo zijn.

Dit was de laatste keer samen, dit was zijn laatste Koeiemart.. Met mijn moeder heeft hij een rondje gelopen en afscheid genomen van zijn Woerden met zijn Koeiemart. En als een echte Brabander (een Roosendaler was mijn pa) afscheid gaat nemen van zijn Koeiemart dan moet dit toch iets verdomd geweldig moois zijn! Hij was geen Woerdenaar hij is er één geworden. En dat is de reden waarom ik dit initiatief genomen heb.

Dus als het Koeiemart is dan komen we samen en vieren we het leven met vrienden, familie, kennissen, buren, bekenden en vage bekenden. Dit is onze manier, de Woerdense (Woerdse) manier. Ik sla hem nu even plat: Koeiemart is gewoon fijn samenzijn! En dat samenzijn van ons allemaal is zo uniek dat het nu Nederlands Erfgoed is.

Door Martin Damen

6 reacties
Meer berichten