Logo woerdensecourant.nl


Foto: Marieke Markus

De column van Martin Damen

In deze week dat Woerden samenkomt om de Nacht van Woerden en de KoeieMart te vieren wil ik juist even stil staan bij de mensen die niet samenkomen maar alleen zijn. De mensen die wij misschien wel bejaard noemen... Maar wat is dat dan...? Echt bejaard zijn... Is dat als je 65 bent, 70 of misschien wel 80? Ik geloof niet zo in leeftijd, ik denk aan jongere ouderen en oudere jongeren. Misschien dat deze groep mensen niet meer zo mobiel is en misschien dat het lichaam niet meer topfit is, maar de geest wel. Mensen doen er toe. En zeker de mensen die dit land hebben opgebouwd. Ik vind het ronduit naar dat er oudere mensen in bejaardentehuizen zitten of verzorgingshuizen die amper bezoek krijgen. Ze zitten alleen omdat kinderen en kleinkinderen te druk zijn. Deze mensen zijn ook alleen met de KoeieMart, Kerstmis of misschien dan net niet. Ze zijn zelfs rondom éénzaam te noemen. Onze westerse maatschappij is hier niet op ingericht, wij zijn te veel op onszelf gericht en te druk met onze eigen dingen. Sterker nog ik denk zelfs dat wij allemaal veréénzamen.

Laatst stond ik op Utrecht Centraal station en zat natuurlijk eerst in de trein er naar toe. Echt iedereen was bezig met zijn mobiel, niemand keek om zich heen, niemand maakte echt contact met elkaar. Ik moest denken aan al die Japanners die wij jaren geleden nog uitlachten en aan dat klassieke filmpje van Frans Bromet over mobiel bellen uit 1998 (zie YouTube).

De technologie van nu is super handig maar zorgt ook voor vereenzaming. Er is minder echt contact en daten doen we via Tinder. Vinden we ergens iets van dan zetten we het boos op Twitter, onze momenten zetten we op Facebook en Instagram. Veel mensen worden zo Amerikaans dat men de persoonlijke marketingstrategie toepast in hun eigen leven. Positieve energie uitstralen en het gaat goed met me, alles is goed. We vragen geenééns meer verder.

Maar gaat het dan een keer niet goed met je of heb je een probleem met iets en kom je daar voor uit, dan lopen mensen met een boog om je heen. Of mensen weten zich geen houding te geven en doen niks of vragen niet verder, want dat kost te veel energie of iets. Veel mensen durven geenééns meer echt te zeggen wat ze bezig houdt. Alles is buitenwereld geworden en hoe ziet de buitenwereld ons.

Waarom schrijf ik dit?

Dit schrijf ik omdat wij steeds egocentrischer worden. De "What's in it for me mentaliteit". Idee: Ga eens zonder je mobiel aan in de trein zitten en maak eens ouderwets een praatje. Loop eens een bejaardentehuis in en vraag of je iets kunt doen of er misschien mensen zijn die zin hebben in een spelletje kaart. Maar pas op: dadelijk ga je dit nog leuk vinden ook....

5 reacties
Meer berichten