Logo woerdensecourant.nl


Inge Huitzing met haar gewonnen medailles naast zich. FOTO: Marije Lammers
Inge Huitzing met haar gewonnen medailles naast zich. FOTO: Marije Lammers (Foto: Nik Mandemakers)

"Maar drie woorden uitgebracht"

Na haar knieën, noopte ook een rugblessure Huitzing ertoe om te stoppen met basketbal. Eerder in haar carrière moest ze al stoppen met valide basketbal, maar dat geldt nu ook voor het rolstoelbasketbal. Een loopbaan die ze samenvat met 'leuk'.

Een koektrommel en een koffiemok. Het vormen de herinneringen die Inge Huitzing nog altijd in huis heeft van haar deelname aan de Paralympische Spelen. Driemaal heeft de rolstoelbasketbalster daaraan deelgenomen. Beijing, Londen en Rio de Janeiro staan op haar conto waar ze tweemaal een bronzen medaille aan heeft overgehouden. "Die van Londen was echt heel knap, terwijl we in Rio niet thuisgaven op het moment dat het moest", vertelt ze terwijl ze verschuift op de grond.

Twee kruisbandblessures en uiteindelijk een versleten knie zorgden ervoor dat Huitzing moest stoppen met valide basketbal. Ze maakte de stap naar rolstoelbasketbal waarbij ze in rap tempo de rolstoel eigen heeft gemaakt. Waar ze aan het begin nog de langzaamste van het team werd, ontpopte ze zich later vaak tot drijvende kracht.

"Het was heel erg leuk om bij het Nederlands team alles op de sport te kunnen richten", vertelt Huitzing over de periode waarin het Nederlandse basketbalteam de aansluiting begon te vinden bij de wereldtop. In aanloop naar de Paralympische Spelen van Rio de Janeiro behoorde de Oranje leeuwinnen dan ook tot de favorieten voor een gouden medaille. Het liep anders en nog altijd is teleurstelling aanwezig over het mislopen van de uitgelezen mogelijkheid die er lag om Paralympisch goud te behalen.

Al vroeg drong het besef bij Huitzing door. Zij wilde de beste van de wereld worden. "Dat was al op mijn tiende." Uiteindelijk lukte dat ook. Ze werd uitgeroepen tot de beste rolstoelbasketbalster ter wereld. Het vormt een van de vele hoogtepunten die ze gekend heeft. "Na mijn eerste kruisbandblessure heb ik keihard gewerkt om nog aan te sluiten op het EK voor jeugd. Ik was toen denk ik zestien. Datzelfde geldt voor de eerste keer dat ik bij het Nederlands team mocht aansluiten. Ik heb in die week denk ik maar drie woorden uitgebracht", vertelt ze haar verhaal met humor.

Het zijn de hoogtepunten uit haar carrière waarop ze terugblikt. Een loopbaan met pieken en ook zeker met dalen. Maar buiten kijf staan haar prestaties. Huitzing was de beste van de wereld.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox