Logo woerdensecourant.nl


Foto:

Hoe noodweer een nachtmerrie werd

Begin oktober werd het Italiaanse eiland Sardinië opgeschrikt door heftig noodweer. Door zware regenval traden rivieren buiten de oevers en kwam het openbare leven op veel plaatsen tot stilstand. Woerdenaren Gerard en Manuela de Jong waren op dat moment met hun camper op Sardinië en beleefden angstige momenten.

Regio - ''We zijn al enkele weken aan het reizen door Sardinië. Een prachtig eiland en als het meezit, liggen we elke dag wel even in het water. Dinsdag 9 oktober vierden we samen de verjaardag van manlief en de volgende dag op diezelfde plaats was het bijna onze laatste dag. We stonden op een grote parkeerplaats bij het strand in de buurt van Foxi Manna. Het regende de hele dag al pijpenstelen, maar behalve nat worden, was er verder niets aan de hand. Aan het eind van de middag was er ineens wel een aardig stuk strand weggeslagen, maar nog steeds niets vreemds op de parkeerplaats. We stapten de camper in om een hapje te gaan eten. Het is al vroeg donker, dus de gordijntjes gingen dicht. Ineens ging de camper achteruit. We schrokken! We zijn zeer ervaren camperaars en hadden nog nooit meegemaakt dat de camper spontaan achteruit ging, van het blok af. Gerard rende naar voren om de handrem te checken, maar die was het niet. "Hé Maan, de straatverlichting is helemaal uitgevallen! Geef de zaklamp eens aan, ik ga even buiten kijken!"

Wildstromende watermassa

Maar toen de zaklamp aanging en Gerard de deur opendeed, bleek de grote parkeerplaats al in een wildstromende watermassa te zijn veranderd. Het water stond al tot de treeplank. We bleken midden in een meer dan 30 meter brede waterstroom te zijn gekomen. Maar dat wist ik nog niet… "Maan, moet je eens naar buiten kijken!" Nietsvermoedend deed ik een raam open en schrok me helemaal wezenloos. Wild stromend water links van de camper, rechts van de camper en voor ons kwam het met grote snelheid de parkeerplaats op golven. Achter ons het strand, waar al een deel van weg was… Het was vreselijk. Wegwezen hier!

Geen weg meer

We gooiden de vaat en alles wat los lag in een emmer en startten zo snel we konden de motor. Gelukkig, die deed het. Maar 20 meter verder – richting ingang van de parkeerplaats – bleek het water veel hoger te staan. De koplampen vielen uit omdat ze onder water kwamen. De stroming was enorm, de druk van het bruine water, dat alles meenam wat los en vast zat, was heftig en we konden niet verder. We móesten ons met de moed der wanhoop achteruit laten zakken, waar het water nog wat lager stond. De regen geselde het dak genadeloos en het onweerde zo vreselijk dat de glazen in de kastjes stonden te trillen. En waar de weg was? Joost mag het weten, wij zagen niets meer. Water, water en nog meer snelstromend water. En daar sta je dan. 112 gebeld, geen gehoor, 113, 115, 118 maar steeds viel de verbinding weg en als we al eens iemand aan de lijn kregen, spraken ze alleen Italiaans. Tja, en vertel dan maar eens wat er aan de hand is. Soms hingen ze op omdat we geen Italiaans spraken. No comprendo, piep, piep, piep... Het bleef maar stortregenen en onweren en we zaten als ratten in de val. Hoe machteloos kun je zijn. Niet weten wat er gebeurd is en of het water nóg meer gaat stijgen. De weersvooruitzichten waren voor vandaag al niet veel (weercijfer 4) maar voor de volgende dag gaven ze een 1 op. En dan weet je precies waar je staat, je hebt de GPS- coördinaten exact, maar of iemand je begrepen heeft? In de camper zitten in dat vreselijke water was een ramp, maar naar buiten was ook geen optie. Door het water dat allemaal rietstengels, bladeren, takken, modder en weet ik veel wat nog meer meenam, was het glad en bovendien kon je je waarschijnlijk amper tot niet staande houden. Wachten dan maar weer en hopen dat de remmen het houden en de motor blijft draaien. Na 10 minuten ging gelukkig één koplamp weer aan.

Italiaans uurtje

Komt iemand ons redden, stijgt het water nog verder? Na een vreselijk uur begonnen we ons voor te bereiden om de camper te gaan verlaten. Onze camper is licht heilig, maar we wilden niet de zee in gesleurd worden. Ik zocht mijn geld en sieraden op, maar zag eigenlijk niets meer door de tranen die over mijn wangen liepen. Zó bang! Na tig keer 112 bellen hebben we uit pure wanhoop de ANWB Alarmcentrale gebeld. Een vriendelijke man zei ook 112 niet voor ons te kunnen bellen, maar hij bood wel aan om contact te zoeken met de plaatselijke politie. Na een tijdje belde hij terug en vertelde dat ons bericht toch wel doorgekomen was en dat ze er met een half uurtje wel zouden kunnen zijn. Hij waarschuwde echter wel, dat het een Italiaans half uurtje kon zijn. Tja, dat had iemand anders een uur of wat geleden ook al gezegd.

Gered

Na drie uur begon het water ineens duidelijk te zakken. Even later kwamen er allemaal blauwe lichten aan en het was zowaar eens geen flits van het onweer, maar een flinke brandweerwagen, die echter niet de parkeerplaats opdraaide. Er kwamen vijf stoere mannen door het water naar ons toelopen. Ze namen mij mee uit de camper en ik moest door het water heen, waarna ik in de brandweerwagen gezet werd. Een andere brandweerman, die precies wist hoe de wegen liepen, probeerde de camper erdoorheen te krijgen. We moesten over een vreselijk pad vol zand, modder, grote stenen en gaten. De voorruit was zo vies, dat we amper wat zagen, we hadden maar één koplamp en de straatverlichting was hier overal uitgevallen. Zo zwoegden we ons een weg - gelukkig onder escorte - naar de bewoonde wereld. Na lang rijden hebben we de camper totaal uitgeput ergens in een straat gezet. In shock, dat wel. Steeds zag ik al dat water weer op me afkomen. Vreselijk. Van ellende maar een borrel genomen en de tweede op de goede afloop.''

Meer berichten

Shopbox