Dit Dirksen-Hogendoorn met een foto van het ouderlijk huis in Linschoten van waaruit ze zoveel Koeienmarkten beleefde. Natuurlijk met speculaas op tafel want dat hoort erbij.
Dit Dirksen-Hogendoorn met een foto van het ouderlijk huis in Linschoten van waaruit ze zoveel Koeienmarkten beleefde. Natuurlijk met speculaas op tafel want dat hoort erbij. (Foto: Winny van Rij)

Ware nostalgie: Herinneringen aan Koeiemart 50-55

"Een Koeienmarkt zoals ik hem beleefde als 10 jarige dochter van veehandelaar en slager Gerrit Hogendoorn sr. uit Linschoten die 55 jaar veehandelaar was in de regio's Cattenbroek, Kromwijk, Snelrewaard en Linschoten. Weken van tevoren begon het al te kriebelen. De Koeienmarkt kwam eraan."

Door Winny van Rij

Kamerik – Zo begint Dit Dirksen-Hogendoorn haar brief aan deze krant en aan de keukentafel schetst ze haar herinneringen alsof het gisteren was. "De Koeienmarkt was altijd een groot gebeuren, en mijn vader ging met mijn broers Arie en Gert al weken van tevoren bij allerlei boeren langs om koeien in te kopen."

En vader had er een neus voor. "Hij zag het meteen als de koe ziek was." Op de dag van de Koeienmarkt had moeder al vroeg koffie en brood klaar want om 2.00 uur moesten de mannen op pad. "Mijn vader ging naar de markt, de plek bij het Arsenaal bezet houden en mijn broer en nog een paar vrachtrijders gingen de koeien bij de boeren ophalen."

Apetrots

Zelf ging de jonge Dit van 10-11 jaar pas om 9.00 uur naar de markt met haar jongste broer Co. "We keken hoe ze handelden en waren apetrots." Want vader was vroeger als jonge jongen begonnen met niets. "Hij bracht dan vanaf Linschoten een paard lopend naar de markt in Utrecht en moest ook zo weer terug als hij het paard niet had verkocht." Toen hij voor zichzelf begon kon hij een hondenkar met 1 hond kopen. "Later een kar met 2 honden, toen met 4 honden, nog later een paard en wagen en niet lang daarna zijn eerste vrachtwagen, een oude Ford. Toen kon hij met mijn broer het vee halen. Hij heeft altijd hard gewerkt terwijl het moeilijk was maar hij heeft het gered ondanks dat moeder ziek was. Als hij daar dan achter de koeien stond met zijn klompen aan, in een nette stofjas met rode boerenzakdoek om de hals, dan waren we erg trots."

Geloei van jewelste

Ze waren ook blij met bijna niets. "Mijn broer Co en ik kregen een kwartje. Co kocht een fluitje voor onder zijn tong en ik een balletje aan een elastiekje. We waren tevreden en gelukkig." Ze heeft het nooit gemist dat ze geen geld kregen, het ging om de sfeer. "Als je de markt op kwam stonden de koeien al bij het Haven, de hele weg lag vol stro, het was een geloei van jewelste en alles liep door elkaar, je moest oppassen dat je niets over je heen kreeg." De kermis was vlakbij, de zijstraten van de Haven stonden vol paarden en pony's, je had kaasmarkt en er liepen mensen in klederdracht.

Chique koeien

De Koeienmarkt is nu heel anders. "Die chique koeien in die grote witte tent. Ik heb er niets mee en ga er nooit meer naartoe. Ik vind er niet meer wat er toen was," besluit Dit die met dit verhaal een eerbetoon aan haar vader wil geven.

Meer berichten