De bekende drogist bij het herdenkingsmonument aan de Meeuwenlaan. Het andere monument staat op de begraafplaats daar vlakbij. Foto: Roy Visscher
De bekende drogist bij het herdenkingsmonument aan de Meeuwenlaan. Het andere monument staat op de begraafplaats daar vlakbij. Foto: Roy Visscher (Foto: )

'Nu wil ik anderen de ruimte geven'

Roy Visscher

Jan Stouthart rolde overal vanzelf in

Hij zal voor weinig Woerdenaren een onbekende zijn: niet alleen is Jan Stouthart drogist, ook was hij als vrijwilliger een drijvende kracht achter veel Woerdense initiatieven. Onlangs nam hij afstand van zijn functie als bestuurslid van de stichting 4 en 5 mei. "Ik word er blij van dat ik mensen heb mogen enthousiasmeren."

WOERDEN - Thuis, boven de drogisterij aan de Voorstraat, met uitzicht op het kasteel van Woerden, vertelt Stouthart hoe hij betrokken raakte bij de stichting die elk jaar de herdenking en viering op 4 en 5 mei organiseert. "Al in mijn geboorteplaats Driebruggen zat ik volop in het verenigingsleven, Zo was ik lid van muziekvereniging OBK, de ijsclub en de voetbalclub. Ik 1972 nam ik de drogisterij aan de Woerdense Voorstraat over en ging ik in Woerden 'dingetjes doen'. Ik kwam in een kerkbestuur terecht, raakte betrokken bij de jongerenraad en nam plaats in een commissie voor de restauratie van kerken. Zo ben ik in 'het Woerdense circuit' terechtgekomen." Stouthart had ook de hand in de 'lancering' van de welbekende Jostiband, vertelt hij. "Via iemand uit Kamerik leerde ik de band kennen en ik heb ze toen naar de toenmalige sporthal in Woerden gehaald, de stichting Vrienden van de Jostiband opgericht en ervoor gezorgd dat het orkest in het Muziekcentrum Vredenburg op kon treden."

Herdenking

Tegen de eeuwwisseling werd Stouthart gevraagd voor het bestuur van de stichting 4 en 5 mei. "Er was toen wat onenigheid rond de plaatsing van de zuil met namen van Woerdense oorlogsslachtoffers. Gelukkig lukte het om de mensen weer bijeen te krijgen. Sinds dat moment loopt de stoet jaarlijks op 4 mei van het monument op de begraafplaats naar de 'naald' voor herdenking van oorlogsslachtoffers op de Meeuwenlaan. Later is daar nog de herdenking voor de Joodse slachtoffers op de Prins Bernhardlaan bijgekomen, met Joodse muziek en een lezing door een rabbijn in de kerk over een Joods thema." Lange tijd waren de activiteiten op 4 mei, en vanaf 2000 ook op 5 mei, nogal traditioneel van aard. Maar de stichting wilde meer dan alleen de ene dag de oorlogsslachtoffers herdenken en de andere dag de bevrijding vieren. "Er is zoveel aan de hand in de wereld waar je aandacht aan moet besteden. Daarom hebben we de afgelopen jaren nagedacht over verbreding van het thema. Afhankelijk van de weekdagen waarop 4 en 5 mei vallen, is er nu op zaterdag en op zondag iets te doen voor de Woerdenaren. Daar zijn tegenwoordig ook de besturen van alle Woerdense kerken bij betrokken, het Klooster en de Stichting Kunstzinnige Vorming. En weet je wat ik heb gemerkt? Veel mensen spreken je aan en brengen zaken in die bij de activiteiten gebruikt kunnen worden. Denk bijvoorbeeld aan interessante boeken die aansluiten op het thema van de evenementen. Dankzij al die mensen die het samen elk jaar weer voor elkaar krijgen, staat Woerden nu in de top-4 van evenementen in de meidagen."

Vasthouden

Gezien alle inspanningen van Stouthart voor de stichting, zou je kunnen denken dat de laatste wereldoorlog in zijn familie zijn sporen heeft nagelaten. Maar dat lijkt niet het geval. "Bij mijn ouders thuis werd bijna nooit over de oorlog gesproken, al weet ik dat we een onderduiker in huis hebben gehad. Dus daar komt mijn betrokkenheid niet vandaan. Nee, het 'valt gewoon op je', komt op je bordje terecht. Maar iets organiseren voor meer begrip is wel een drive van me. Ik ben naar het kamp Birkenau/Auschwitz in Polen geweest. Als je daar staat, besef je heel sterk dat we er alles aan moeten doen om onderdrukking van mensen, en erger, te voorkomen." Aan sommige slechte zaken, zoals oorlogen, lijkt geen eind te komen. Maar aan al het goede komt dat wel. Stouthart besloot onlangs zijn bestuursfunctie bij de stichting 4 en 5 mei na twintig jaar neer te leggen. "Na zo'n lange tijd ontstaat het risico dat vaste patronen de overhand krijgen in plaats van steeds fris naar zaken te kijken. Daarom heb ik gezegd: 'nu kunnen jullie het verder oppakken', al ben ik natuurlijk altijd bereid om te helpen als dat nodig is. Ook over de toekomst van het herdenken maak ik me geen zorgen. Zo is het aantal deelnemers op 4 mei in Woerden sinds het begin verdubbeld. Dat we willen herdenken, zit als het ware in ons brein ingebakken. Zoals we ook de behoefte hebben elkaar tijdens ellende vast te houden. Of een stille tocht te organiseren. Dan deel je het leed en dat geeft ruimte."

Meer berichten