Foto:

‘Woorden van Hoop’ door pastoor Huub Spaan

Woerden - Nu de deuren van kerken en moskeeën in verband met de maatregelen rondom het coronavirus gesloten blijven, vroegen we de Woerdenaren Imam M. Ismaili, Predikant Hans Berkheij, Jan Wolsheimer (voorganger en directeur van MissieNederland) en Pastoor Huub Spaan om een paar woorden te schrijven over het onderwerp 'Hoop'. Graag delen wij hier de bijdrage pastoor Huub Spaan.

Pastoor Huub Spaan schreef deze tekst al eerder deze maand aangezien hij samen met zijn collega Janneke ontzettend druk is met rouw en stervensbegeleiding. Dit is nu immers nog precairder omdat de regels rondom begrafenissen en stervensbegeleiding zijn veranderd.

‘ZOMAAR EEN GEDACHTE…..

…die ik wil delen met u en met jou. We leven in een turbulente tijd. Misschien hadden we ook nog wel een beetje gedacht: ‘het gaat wel voorbij…’. Nu ik achter mijn computer zit is het nog maar half maart. Geen idee wat inmiddels de stand van zaken in het nieuws is, wat er inmiddels verder aan maatregelen en aan verordeningen zijn uitgevaardigd. Maar dat het onrustig is en ons vertrouwen op de proef wordt gesteld is duidelijk.

Afgelopen donderdag (12 maart) werd ik door een journalist van het AD achtervolgd die ik maar nauwelijks heb kunnen afschudden. Vrijdag 13 maart ’s ochtends om half acht op teletekst gekeken, het journaal op televisie proberen te volgen, mijn e-mail gecheckt, nog geen berichten van het Bisdom. Enigszins met onzekerheid in mijn hoofd en een onrustig hart rijd ik naar Oudewater. De eerste Pelgrims komen de Franciscuskerk binnen en leerlingen van groep 8 en groep 4 van de Mariaschool schuiven in de banken. Om negen uur in Oudewater de kaars aangestoken, het evangelie gelezen en begonnen met de Pelgrimstocht. En onderweg begon de telefoon te rinkelen en kwamen ook de berichten via e-mail en internet binnen. Parochiebestuur was paraat, Parochiesecretariaat wacht op instructies en mededelingen voor bezorgde parochianen die beginnen te bellen. Ja, toch wel vreemd, vanuit de koppositie van de Pelgrimstocht wordt het crisisberaad aangevoerd.

Verwacht…ja dat wel, en toch raakt het ook, en is het veel schakelen en laten doordringen wat er wordt gezegd, wat er is gezegd en wat er van je wordt verwacht. Ondertussen lopen we langs de IJssel, echt genieten van het buiten zijn, van het uitzicht, van de 37 kinderen van de Mariaschool die direct achter me aanlopen, een eindje daarachter zo’n 25-30 pelgrims, voornamelijk wat ouder, nee echt genieten is het niet.

Aanvankelijk denk ik, het zal goed zijn als de Pelgrimstocht doorgaat, dan hebben we in ieder geval nog iets om samen te komen, samen te bidden en elkaar te ontmoeten en te bemoedigen…via de telefoon geef ik dat door…’wij gaan door’, zeg ik stoer. Maar nog geen 500 meter verder, ik kijk nog eens om. Ook voor hen heb ik en draag ik verantwoordelijkheid. Vandaag, en morgen, maar ook overmorgen en volgende week. Het kan niet… ouderen en jongeren zo dicht bij elkaar… je moet niet wijzer denken te zijn dan… Ik pak opnieuw de telefoon en geef aan het Parochiebestuur door: ‘Vandaag is de laatste wandeling van de Pelgrimstocht, tot 31 maart is ook de Pelgrimstocht afgelast!’

Even is het stil. Hoor ik daar een vogel fluiten… Ik voel ongemerkt dat er een last van mijn schouders valt. Ik merk de vrolijkheid van de kinderen op. Tegelijk ook de pijn en het gemis… Want hoe kunnen we als kerk wel aanwezig zijn, hoe kunnen we wel dienstbaar zijn, wat kunnen we wel betekenen?

Ik hoor wat hilariteit achter mij. In gedachten was ik precies langs een hondendrol gestapt en zijn de eerste kinderen er precies op tijd omheen gesprongen. Tja, of de laatste in de Pelgrimstocht er ook langs op gelopen zijn, of ze ook op tijd zijn gewaarschuwd, dat weet ik niet. Maar zullen we dat in de komende tijd vaker gaan meemaken. En wat is gewaarschuwd zijn… op dit punt ben ik het eens met premier Rutte: ‘we moeten het samen doen, we zullen het met 17 miljoen moeten doen…’.

En dan zou ik er nog een paar aan toe willen voegen. We zullen het moeten doen met allen die leven in Gods Schepping. We zullen het met elkaar moeten doen… en dan zeker ook in solidariteit verbonden, niet alleen met ons gehamsterd toiletpapier, maar in verbondenheid met zovele kwetsbaren in deze wereld. Want dan zal er Pasen komen, en Pasen gevierd kunnen en mogen worden. Of dat dit jaar gaat lukken, ik weet het niet. Maar ik blijf wel vertrouwen op God. Hij is de God van het Leven, Hij is de God van het Licht, Hij is de God van heel deze Schepping. Hij is de God die met ons meewandelt, wel of geen Pelgrimstocht. Misschien nog geen Zalig Pasen, maar wel een Shaloom en mazzeltov.’

Pastoor Huub Spaan

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden