Foto:

‘Woorden van Hoop’ door predikant Hans Berkheij

Woerden - Nu de deuren van kerken en moskeeën in verband met de maatregelen rondom het coronavirus gesloten blijven, vroegen we de Woerdenaren Imam M. Ismaili, Predikant Hans Berkheij, Jan Wolsheimer (voorganger en directeur van MissieNederland) en Pastoor Huub Spaan om een paar woorden te schrijven over het onderwerp 'Hoop'. Graag delen wij hier de bijdrage predikant Hans Berkheij.

‘Deze dagen ga ik me steeds meer verwant voelen met de Oud-Testamentische onheilsprofeten. Tenminste, ik begrijp ze steeds beter. Deze mannen en een enkele vrouw konden verschrikkelijk tekeer gaan tegen hun bevolking. En omdat het op het oog nog wel aardig leek te gaan, trokken weinig mensen zich wat aan van hun waarschuwingen. Hoe dreigend de profeten hun de toekomst ook voor ogen schilderde.

Zo voel ik me ook als ik zie dat vandaag mensen denken dat het allemaal wel mee zal vallen met die Corona. Als ik zie dat mensen zich weinig of niets aantrekken van alle veiligheidsvoorschriften en vrolijk doorgaan met besmet raken en anderen besmetten. Alsof alleen wat zij zelf kunnen begrijpen waar is en alleen wat op korte termijn op henzelf van invloed is de moeite waard is. Dwazen!

Ik maak me er woest over. En er komen gedachten bij mij op die niet bij een predikant passen en ik ook niet mag zeggen of denken. Sommige woorden beginnen met een ‘n’, en eindigen op ‘ekschot’. Nee, dat vind ik niet, maar dat is wél in lijn met de enorme woede die ik regelmatig voel!! Mensen ga je verstand toch eens gebruiken, en anders: volg de richtlijnen van anderen die er normaal gesproken meer van weten!

Maar ik voel ook wel de stem en de liefde van de heilsprofeten in mij. Heilsprofeten en
onheilsprofeten zijn overigens vaak dezelfde. Als niemand het nog wil zien maken zij aan iedereen duidelijk welke dreiging er nu is! Maar juist als het onheil er eenmaal is en iedereen geneigd is om te denken dat het nooit meer beter kan worden, vertellen zij ook een ander verhaal. Dan vertellen ze dat er ook weer een goede toekomst is. We weten immers dat het altijd toch weer goed gekomen is?

De profeten vertellen over de verschrikkingen van Egypte en van Babel en hoe er dan toch weer een goede toekomst kwam. Het Nieuwe Testament vertelt van iemand die alleen maar goed was, en toch ter dood werd veroordeeld. Maar ook hoe zijn boodschap van vergeving, van liefde en van vrede na die dood alleen maar sterker werd.

In Europa kunnen we 75 jaar na 1945 er aan denken dat ook de gruwelijkheden van twee wereldoorlogen niet het einde van onze toekomst is. We hebben geleerd dat elke crisis ook weer voorbij gaat. Dus ook deze Corona-pandemie. Daarvoor is wijsheid, verstand en durf voor nodig, maar ook geloof, hoop en liefde.

Laten we nooit de moed zakken, zien we altijd lichtpuntjes? Nee, niet altijd. Maar gelukkig weet ik dat de nieuwe toekomst niet afhankelijk is van wat ik er op dit moment van denk of hoe ik er op vertrouw of wat ik er al van zie. Ik zoek dan troost bij een strofe uit een lied dat de grote dichter Willem Barnard ooit schreef. Tenminste, hij vertaalde het lied, en ontdekte toen hij klaar was met vertalen dat hij één strofe meer geschreven had dan de zes die oorspronkelijk in het origineel stonden. Het is juist dit couplet dat meer dan alle anderen het wezen van het geloof en van de hoop uitdrukt:

Zolang Gij nog onzichtbaar zijt,
een zon diep in de nacht,
roep ik uw nadering reeds uit
omdat ik U verwacht.'

Predikant Hans Berkheij

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden