Anouk verloor tweelingzus Nikita na een tragisch auto-ongeluk: ‘Ze was een lichtpuntje voor ons allemaal’
NieuwsGOUDA • Een auto-ongeluk op 20 januari beroofde Anouk van haar tweelingzus Nikita. De toekomstplannen die ze samen hadden—samen volwassen worden, trouwen, elkaars kinderen zien opgroeien—werden in één klap weggevaagd.
De avond voor het ongeluk waren de zussen nog samen. Het is vrijdagavond zoals zovele: ze luisteren muziek, lachen om grappen en praten wat. Nikita, altijd vol energie en met veel zin in het leven, vertrok later die avond naar een feestje. “Ze vroeg me nog mee, maar ik bleef liever thuis,” vertelt Anouk.
Anouk gaat slapen, maar wordt ’s nachts wakker van gestommel in de gang. Dat zal Nikita wel zijn, die thuiskomt, dacht Anouk nog. Dan roept haar moeder, bij wie de twee wonen, haar naar de gang.
Ik heb zo hard geschreeuwd, dat de bovenbuurvrouw naar beneden kwam.
Daar staan twee politieagenten. De ernst van de situatie ziet ze niet meteen in. “Eerst dacht ik dat ze misschien opgepakt was, misschien had ze wel iets uitgevreten.” Maar toen ze zag dat een van de agenten met tranen in zijn ogen in de gang stond, hoefden ze het niet eens meer te vertellen. “Ik heb zo hard geschreeuwd, dat de bovenbuurvrouw naar beneden kwam.”
Nikita was die nacht na het feestje ingestapt bij een oude kennis die haar en een vriendin zou thuisbrengen. De bestuurder had te veel gedronken, reed veel te hard en verloor de controle over het voertuig. De Audi raakt een vangrail, komt in een slip terecht en belandt op zijn kop in het water. De bestuurder en de vriendin van Nikita overleven, maar voor de nog maar 22-jarige Nikita was het ongeluk fataal.
Lichtpuntje voor ons allemaal
“Nikita was een lichtpuntje voor ons allemaal,” vertelt Anouk. Met een hoop vrienden om haar heen stond Nikita middenin het leven. “Zij was de energieke van ons twee, ik was liever thuis, zij was altijd klaar voor een feestje. Ze was de laatste tijd wel wat rustiger geworden, luisterde beter naar haar lichaam. Ze begon haar werk steeds leuker te vinden en was zelfs samen met een vriendin op zoek naar een woning.” Met haar beste vriendin Judy, ook een vriendin van Anouk, besprak ze het laatst nog: ‘Ze was voor veel mensen een reden om te leven en een reden om naar de toekomst te kijken.’
Nikita (l) en beste vriendin Judy. - Foto: Privé
Soms kropen we nog steeds bij elkaar in bed, gewoon voor de gezelligheid.
Die toekomst komt in januari in één klap stil te staan. Want het gat dat Nikita achterlaat, is groot en niet te vullen. “Vanaf onze geboorte waren we altijd samen. We gingen samen naar school, droegen veel dezelfde kleding – waar Nikita trouwens weleens gek van werd. Toen we ouder werden werkten we samen en we sliepen tot op late leeftijd bij elkaar op de kamer.” Pas toen er vriendjes in beeld kwamen, verhuisde een van de twee naar een eigen slaapkamer. “Maar soms kropen we nog steeds bij elkaar in bed, gewoon voor de gezelligheid.”
Nikita en Anouk als kind. - Foto: Privé
Vooral omdat ze altijd zo energiek en aanwezig was, dacht ik vaak: ‘Die loopt zo weer door de voordeur.
De maanden die volgen ervaart Anouk als een roes. De periode omschrijft ze als chaotisch. “Ik heb niet het gevoel dat we bijna een jaar verder zijn. Voor ons voelt het als een week. Ik heb niet echt meegekregen wat er allemaal is gebeurd. Vooral omdat ze altijd zo energiek en aanwezig was, dacht ik vaak: ‘Die komt zo weer door de voordeur.’”
De draad oppakken valt Anouk en haar familie zwaar. De familie heeft nog moeite met het oppakken van het dagelijkse leven, want aan het echte leven beginnen zonder haar lukt simpelweg niet. “Ik kan mezelf niet over die grens trekken”, zegt Anouk.
‘Als we gaan, gaan we samen’, beloofde de tweeling elkaar. Die belofte blijft haar achtervolgen. “Het voelt daarom niet eerlijk dat ik er nog ben. We hebben dat altijd tegen elkaar gezegd en we meenden het echt”, zegt Anouk.
Als tweeling droegen Anouk en Nikita vaak dezelfde kleding. - Foto: Privé
Maar wel met de gedachte: als de tweeling oud is, in een bejaardentehuis, met een mooi en lang leven achter de rug. “Als bij haar de stekker eruit ging, zou ik die er ook uittrekken.” Toch bekruipt haar regelmatig het gevoel: wat als het andersom was? “Zou zij dan wel naar mij toe gaan? Zou zij zich wel aan haar woord houden? Dat gaat regelmatig door mijn hoofd.”
Nog altijd wacht het gezin op passende hulp. Dat de dader dat tijdens zijn detentie wel krijgt, is voor de familie lastig te verkroppen. “Het leven van ons als slachtoffers staat stil, wij moeten maar wachten. Ik ben pas over twee maanden aan de beurt om weer op een andere wachtlijst te komen. Ze moeten eerst uitzoeken welke hulp ik precies nodig heb.” Aan rouwen in de familie door de rechtszaak en de opgelegde straf amper toegekomen.
Onbegrijpelijk
De 22-jarige dader werd in augustus veroordeeld tot een achttien maanden jeugddetentie, waarvan zes voorwaardelijk. Het Openbaar Ministerie (OM) had drie jaar en acht maanden cel geëist. Omdat hij werd veroordeeld volgens het jeugdstrafrecht, viel de straf lager uit. Voor de familie van Nikita is de opgelegde straf onverteerbaar. “We zijn er ontzettend boos over. De keuze voor jeugdstrafrecht is voor ons onbegrijpelijk, hij heeft dezelfde leeftijd als wij.”
Bovendien heeft hij die avond genoeg kansen gehad om de avond anders te laten verlopen, vertelt Anouk. Zelf zag ze beelden van de autorit, die ze per toeval ontdekte. “Ik wilde precies weten hoe het is gegaan. Ik schrok ervan hoe snel de beelden voorbij flitsten, hij reed met een enorme snelheid. Hij kreeg meerdere waarschuwingen van het andere meisje, ze gaf meerdere keren aan dat ze het niet fijn vond en ze vroeg of hij minder hard wilde rijden. ‘Als je niet vertelt waar je woont ga ik je bang maken’, zei hij ook.”
Niet bewust meegemaakt
Toch stelden de beelden haar tegelijkertijd gerust. De stem van haar zus klonk op de achtergrond, ze was zachtjes aan het lachen. “Daardoor weet ik nu dat ze niet bewust heeft meegemaakt wat er is gebeurd in de auto. Ik weet zeker dat ze op de achterbank lag met haar ogen dicht. Ik vond het belangrijk om dat te weten. Maar ik heb ook de angst in de stem van haar vriendin gehoord, en dat laat me niet los.”
Pas na een aantal maanden, op 3 november, worden de telefoons van Nikita en haar vriendin gevonden. Onderin de sloot, nog altijd in de bagger. “De politie vertelde dat ze lang hebben gezocht, maar niets hadden gevonden. Mijn moeder kon daar niet mee leven. Ze heeft zelf een vrijwillig duikteam ingeschakeld. Na een half uur waren ze gevonden. De duiker zat onder de modder, toch hebben we met zijn allen geknuffeld. Iedereen huilde.” De telefoon van Nikita ging, ondanks dat het maanden in de sloot had gelegen, meteen aan. “Het voelde voor mij alsof ze hem veilig had gehouden voor ons.”
Het duikteam. - Foto: Privé
“Alle apps die zij die avond had gebruikt stonden nog open”, vertelt Anouk. Daardoor kwamen herinneringen aan die avond weer naar boven: “Ik wist opeens weer welke muziek we hadden geluisterd, waar we over hadden gepraat. De grapjes die we nog hadden gemaakt. De laatste avond was voor mij eerder een waas.”
De telefoons van Nikita en de andere bijrijder. - Foto: Privé
Eerste kerst zonder Nikita
Deze kerst is de eerste zonder Nikita. Het besef dat er een plekje aan tafel leeg zal blijven doet de familie steeds meer beseffen dat ze echt niet meer thuis zal komen. “Ze komt niet meer terug en het moet nu allemaal voortaan zonder haar. Daar hebben we het allemaal moeilijk mee.”
Binnenkort kan Anouk gaan samenwonen met haar vriend. Dan gaan de urn van Nikita mee, “zodat ze toch een beetje bij me is.” Maar verder over de toekomst denken, dat lukt haar nog niet. “Ik zag het allemaal voor me: trouwen, kinderen krijgen. Op dit moment kan ik daar nog niet over nadenken.”
Eens in de twee weken keert Anouk met Bram terug naar de plek waar het is gebeurd. Een paar meter naast de plek van het ongeval heeft Anouk een officieel monument gemaakt. Op het stuk grond, dat de komende drie jaar van haar is, staat nu een aangeklede kerstboom. Aan de takken hangen doorzichtige kerstballen met daarin foto’s van vrienden en familie. “Mensen legden op de plek van het ongeval bloemen neer, dat vonden we zo mooi.”
• Nikita, Anouk en hun vriendengroep. - Foto: Privé
Brievenbus voor wensen
Zo kwam ze op het idee om er een officiële plek van te maken. “Een plek waar mensen, ook al kennen ze ons niet, toch naar toe kunnen komen. Met vrienden heb ik hier in de zomer onze verjaardag gevierd. We versieren het met Halloween, kerst, verjaardagen – alle feestdagen waarvan we weten dat ze daar gek op was. Ze gaf altijd bakken met geld uit aan versieringen. Nu doen we dat hier, voor haar.”
Bijschrift - Bij het monument staat een brievenbus voor kerstwensen en -kaartjes. Foto: Hester Hage
Bij het monument staat in december een brievenbus waar mensen hun wensen en kaartjes in kunnen doen. “Daar kunnen mensen hun gedachten en wensen achterlaten. Dat voelt als een manier om haar te eren.”