Allemaal jonkies
“Ik wil wel in een bejaardenhuis met mijn leeftijdsgenoten. Want al die mensen in de buurt zijn van die jonkies die de hele dag werken of druk zijn. Ach, ze zijn zeker lief en goed, maar ja, druk met hun werk, met sporten en de kinderen. En dat kan ik ze niet kwalijk nemen.”
In Woerden wordt veel georganiseerd door organisaties waar je kan kletsen, samen eten en noem maar op. Wij kunnen nog naar activiteiten. Wat niet zo handig is dat het allemaal op dinsdagmorgen is. Afstemmen valt niet mee. Maar…. opeens is er een jonkie die toch wel het één en ander op zo’n activiteit wil veranderen, want zoals het nu gaat ….? Nou, dat kan anders. “Hoe anders”, denkt de oudere vrouw. “Straks gaan ze alles overnemen. Ik weet niet of het leuk blijft. Mijn gevoel is niet goed.”
Deze vrouwen gaan naar activiteiten en toch zijn ze eenzaam, omdat ze een echtgenoot missen, en dat gemis is niet op te vullen. Maar de mensen die niet meer de deur uit kunnen door gezondheidsproblemen zijn echt eenzaam. Laten de jonkies hen niet vergeten.
“Ik wil wel in een bejaardenhuis met mijn leeftijdsgenoten.” En de vrouwen knikken driftig bij deze opmerking. Waarom dan? In een bejaardenhuis kan je makkelijker naar je leeftijdsgenoten lopen. Daar zijn meer mensen van je eigen leeftijd. Overdag zit je als oudere alleen in de straat, omdat de jonkies werken. Maar ja, verhuizen en alles wat daarbij komt kijken is ook wel een ding. Een wooncoach zou kunnen helpen, want je wilt je kinderen ook niet met alle dingen belasten.
Aan het eind van het gesprek, waarvoor ik was uitgenodigd, was ik benieuwd hoe oud die jonkies zijn. Nou, dat zijn die 65-70 jarigen! Gelukkig ben ik nog een jonkie.