Halve eeuw aan de kant van het Woerdense Batensteinbad
Begin deze maand bereikte Yvonne Kooistra (68) een mijlpaal die maar weinigen haar zullen nadoen: vijftig jaar in dienst bij het Batensteinbad in Woerden.
Woerden - Ze was nog maar 17 jaar oud toen Yvonne op 1 juli 1975 voor het eerst het zwembad binnenstapte. En dat dankzij een telefoontje van haar vader. “Ik wilde verpleegster worden, maar was te jong voor de opleiding. Badjuf leek me ook wel wat. Toevallig zat een zwager van mijn vader in het stichtingsbestuur van het Batensteinbad. Mijn vader belde hem op om te vragen of ik daar kon werken. Ik kon er stage lopen en ben niet meer weggegaan.”
Toezicht
Het begon bij het buitenbad, waar ze in de zomermaanden toezicht hield op de zwemmers. Toen het bad in september dichtging, mocht ze meekijken bij de zwemlessen. Ze wilde blijven en schreef een sollicitatiebrief voor een functie bij de receptie.
“Maar toen belde de directeur. Of ik langs wilde komen voor een gesprek. Ik daarheen met die brief in m’n zak.” De directeur had ander nieuws: een zweminstructrice zou vertrekken. Of ze interesse had om in de zwemzaal te komen werken. “Dat wilde ik wel.”
Naast haar werk moest Yvonne de cursus assistent-zwemonderwijzer volgen. “Ik moest overdag werken en ‘s avonds naar school. Dat was best pittig, maar ik vond het ontzettend leuk.” In maart 1976 kreeg ze haar vaste aanstelling.
Best lastig
‘Goed kunnen zwemmen in een waterrijk land als Nederland is van levensbelang’
De eerste jaren waren zwaar. “Je moest vijftien, zestien kinderen tegelijk in de gaten houden. Poeh, dat was best lastig”, lacht ze. Maar ze had een goede leermeester en had het lesgeven al snel onder de knie.
Als zwemjuf heeft Yvonne door de jaren heen honderden – zo niet duizenden – kinderen leren zwemmen. “Ik kom regelmatig mensen tegen die van mij les hebben gehad. Dat zijn nu zelf moeders, soms zelfs al oma’s. Dat vind ik wel bijzonder.”
Zelf een waterrat
Zwemmen zat Yvonne al vroeg in het bloed. Ze groeide op in Bodegraven, op vijf minuten lopen van het plaatselijke zwembad. “Als ze me kwijt waren, lag ik wel in het water. Heerlijk vond ik het.”
Ze leerde zichzelf zwemmen. “Je moest gewoon zorgen dat je boven water bleef. Ik zwom zelfs al in het diepe zonder diploma, maar toen er een nieuwe zwemmeester kwam mocht dat niet meer. Hij was streng en ik mocht pas weer in het diepe als ik mijn zwemdiploma had gehaald. Dus toen ben ik zwemles gaan volgen.”
Pensioen? Geen optie
Na vijftig jaar zelf zwemles te hebben gegeven, ging Yvonne in december 2024 officieel met pensioen. Maar ze koos ervoor om actief te blijven. “Ik kan niet stilzitten, dus ben ik blijven werken”, zegt ze nuchter. Ze werkt nu op basis van een nulurencontract bij WoerdenSport. Als ze nodig is, wordt ze gebeld.
De afgelopen jaren werkte ze op de administratie, maar daar was geen ruimte meer voor haar. “Na veel nadenken, logisch redeneren en in overleg met mijn werkgever bleef er nog één mogelijkheid over om de vijftig jaar vol te maken: weer lesgeven. Dat kon gelukkig.”
Oproep aan ouders
Ze geniet nog altijd intens van het lesgeven. Toch maakt Yvonne zich ook wel zorgen. Steeds minder kinderen volgen namelijk nog zwemles. “Kinderen kunnen tegenwoordig kiezen uit zóveel sporten. Daardoor komt zwemles een beetje in het gedrang. Dat vind ik best zorgelijk, want goed kunnen zwemmen in een waterrijk land als Nederland is van levensbelang.”
Haar boodschap aan ouders is helder: “Doe je kinderen eerst op zwemles en begin pas na het behalen van de diploma’s met een andere sport.”