Laatste kermis voor Willem Muller

WOERDEN • Willem Muller reist al 43 jaar met zijn oliebollenkraam en Wimpies Prijzenpaleis langs alle kermissen in Nederland. Hij heeft de kermis van de Koeiemart nog nooit overgeslagen en voelt zich verbonden met Woerden en de Koeiemart. Dit jaar wordt de laatste keer. “Ik stond hier al met mijn vader en zijn kraam met touwtje trek.”

Hij zal een jaar of vijftien zijn geweest, dat Willem met zijn opa met touwtje trek op de kermis van de Koeiemart stond. “Dat was om vier uur in de ochtend. Het was rond die tijd al ontzettend druk. Er stond een rij voor de botsauto’s. Om vijf uur, als de boeren met de koeien kwamen, was het nog drukker. Iedereen wilde de koeien zien. Zo druk is het om die tijd nu niet meer en de jongeren hebben minder belangstelling voor de koeien. Wat dat betreft is er in zestig jaar wel wat veranderd.”

Praathuis
De kermis, Woerden en de Koeiemart heeft altijd diep in het lijf van Willem gezeten. “Ik ben de derde generatie die met een kraam op de kermis staat. Ik ben op de kermis geboren en getogen. In de wintermaanden stond mijn opa met een oliebollenkraam in Woerden en lag hij met een boot aan de Emmakade. Toen ontstond er dus al een binding met Woerden.”

“43 jaar geleden ben ik zelf met een oliebollenkraam begonnen en stond ik in de winter ook in Woerden. Ik maakte vaak een praatje met klanten. Het was een praathuis waardoor ik alle nieuwtjes en roddels van Woerden kende. Ik woonde in Rotterdam, maar ben uiteindelijk in Woerden gaan wonen. Hier voelt het als mijn thuis.”

Levenswerk
Naast de oliebollenkraam had Willem ook al snel de kraam Wimpies Prijzenpaleis, waar hij nog steeds mee rondtrekt. De kraam is veel meer dan een middel om geld te verdienen. “De kramen zijn mijn levenswerk. Ik leef met de kermis en ben vergroeid met de kramen. In de winter ben ik bezig om ze weer tip top in orde te maken en kijk ik al uit naar het begin van het seizoen.”

Het kermisleven is ook hard. Je moet van het rondtrekken houden en telkens voor jezelf opkomen. “Dat ligt niet iedereen. Ik heb José leren kennen toen ze bij haar ouders op de markt werkte. Zij heeft daardoor dezelfde instelling. We vullen elkaar goed aan. José zorgt voor alle bijkomende zaken. Zonder José zou ik het niet aankunnen.”

Afscheidstour
Aan het rondtrekkend bestaan komt dit jaar voor beiden een einde. “Ik ben nu 72 jaar. De gelegenheid deed zich voor dat iemand Wimpies Prijzenpaleis wil overnemen. Dat moment heb ik gepakt om er een punt achter te zetten. Mijn zoon gaat verder met de oliebollenkraam. Ik ben nu dus bezig met mijn afscheidstour. Op iedere kermis merk ik dat de kermis nog steeds populair is en dat ik een persoonlijke band met het publiek. Op veel kermissen is er een moment dat ze officieel afscheid van me nemen en me bedanken. Dat doet natuurlijk wat met me. Ik neem afscheid van een levenswijze. Maar Woerden blijft mijn thuisbasis en de Koeiemart zit in mijn hart.”