Logo woerdensecourant.nl


Liggende koeien (1986). Locatie: Clausstraat Zegveld. Kunstenaar: Elselien van der Graaf.
Liggende koeien (1986). Locatie: Clausstraat Zegveld. Kunstenaar: Elselien van der Graaf. (Foto: PR)

Kunst In de Openbare Ruimte

Het beeld van de maand oktober bevindt zich in Zegveld, een van de plaatsen die bij de gemeente Woerden hoort en waar ook een aantal beelden in de buitenruimte staan. In het centrum van Zegveld lijken enkele levensechte koeien te zijn neergestreken op een prachtig grasveld tussen de bomen waar zij genieten van het mooie najaarsweer.

Zegveld - Het kunstwerk bestaat uit drie koeien die op een betonnen sokkel liggen. Door de Noord-Zuid richting, de overeenkomstige afstand tussen de beesten en de opstelling van twee voor en een achter, vormt de beeldengroep een piramidale compositie. Deze composities hebben een horizontale as en twee gelijkbenige schuine assen die uit komen in een concentratiepunt. Bij Liggende koeien vormt de achterste koe het concentratiepunt. Opvallend is het verschil in bewerking tussen de kop en het lijf. De koppen zijn in vlakken opgebouwd, waarbij neus, bek en oren uitermate realistisch zijn weergegeven. Hoewel de ogen zijn weggelaten is het eenvoudig te veronderstellen waar deze zitten. Het lijf, de poten en de staart zijn met grote plakkaten gemodelleerd en volgen de natuurlijke vorm van de koe, waarbij de ruggengraad het hoogste punt vormt.

Rust en harmonie

De grove structuur komt ook overeen met het gekleurde vlekkenpatroon. De hoeven bij de achterpoten zijn gedetailleerd uitgewerkt net als de staarten. Al deze overeenkomsten zorgen voor rust en harmonie in de compositie. De koeien tonen onderling wel verschillen wat ze eigen identiteit geeft.

Eigen identiteit

De linker koe is het grootst. Ze kijkt recht voor zich uit met haar bek een beetje schuin, misschien omdat ze aan het herkauwen is. De voorpoten zijn onder het lijf gevouwen. De rechterachterpoot is niet te zien, maar de linkerpoot en de uiers wel, die steken onder het lijf uit. De rechter koe houdt haar kop iets dichter bij de grond dan de linker koe. Haar bek is dicht, haar linker achterpoot steekt triomfantelijk vooruit. De achterste koe is de kleinste. Haar kop is rechts gedraaid en rust op de grond. Haar staart krult als een gedraaide spiraal omhoog. Opvallend is dat de grootste koe horens heeft. Bij de huidige koeien in het landschap zijn die nagenoeg afwezig omdat de horens al bij de kalveren worden weggehaald.

Zonder hoorn

Men is hier in de jaren zeventig van de vorige eeuw mee begonnen en rond de jaren tachtig was deze methode al algemeen gebruik. Het argument voor deze ingreep is dat koeien elkaar met hun horens verwonden als ze op stal staan. Momenteel is er een wet in de maak die het onthoornen wil gaan verbieden. Tot die tijd zullen wij het met exemplaren als deze Zegveldse koe moeten doen om te weten hoe de koe er van nature uitziet.

De koeien zien heel vredig uit, net of ze zojuist zijn gaan liggen nadat ze gewassen en gepoetst zijn. Toch is het kunstwerk al vanaf begin jaren tachtig op deze plek aanwezig.

5 reacties
Meer berichten