Meester Kees met pensioen: ‘Het onderwijs heeft me veel gebracht’

WOERDEN • Meester Kees stopt na 43 jaar onderwijs. De laatste 27 jaar als directeur van de Willem Alexanderschool en sinds 6 jaar ook van de Willem van Oranjeschool.

Kees Boer gaat met pensioen en dat voelde in het begin wel gek. “Dat er al vergaderingen zijn over volgend jaar waar ik niet meer bij betrokken ben, maar inmiddels raak ik er steeds meer aan gewend.”

Boer begon zijn loopbaan in Duitsland in 1980. “Ik was 21 en stond voor de klas op een Nederlandse basisschool voor kinderen van militairen daar.” Na dit jaar kon hij ondanks het overschot aan leraren gelijk aan de slag op een school in Zoetermeer. “Dat was toen een groeigemeente waar het leerlingenaantal alleen maar toenam.” Hij bleef er tien jaar. “Inmiddels woonde ik met mijn vrouw in Woerden en werd de dagelijks files zat.” 

Altijd naar mijn zin
Na vijf jaar op een school in Alphen aan den Rijn lukte het dan toch om in Woerden aan de slag te gaan, op de Willem Alexanderschool. Hij is gebleven. “Ik had het altijd naar mijn zin op deze school en bij de stichting SPCO en voelde nooit de behoefte om weg te gaan.” In 2009 werd hij meerscholen directeur. In 2017 ging hij ook leidinggeven aan een tweede school in Woerden, de Willem van Oranjeschool.

Het was een mooie tijd met steeds nieuwe uitdagingen. “Het bracht me enorm veel.” Het meest bijzondere was de bouw van de nieuwe Willem Alexanderschool. “Ik zat in het bouwteam, werkte mee aan het ontwerp en ik vind het nog steeds heel mooi.” Vanwege die nieuwbouw en het concept Brede School, kon Boer ook mee op studiereis. “Met de gemeente naar Zweden voor hun Brede Schoolsysteem.” Er was ook een studiereis naar Marokko voor schoolleiders in de regio. “De populatie van de kinderen op scholen werd anders. We wilden hun achtergrond leren kennen.” 

Vele veranderingen
Het onderwijs verandert constant en is in al die jaren enorm verbeterd. “Er vindt altijd onderzoek plaats naar didactische methodes. Ik heb altijd van die inzichten gebruik kunnen maken. Leerkrachten zijn nu beter in staat zo instructie te geven dat zoveel mogelijk kinderen hiervan profiteren.” Boer is blij dat hij aan die onderwijskundige ontwikkelingen leiding mocht geven. “Het is voor leerkrachten schakelen maar door mijn eigen klaservaring, ken ik dat gevoel.”

Er waren ook wel lastige tijden zoals de coronaperiode. “Veel dingen gingen anders en dagelijks waren er weer andere maatregelen waar je op in moest spelen.” Eén dag in die periode zal hij niet vergeten. “Omdat twee collega’s afscheid namen hadden we een feestelijke dag. Juist op die dag werden we gebeld door de GGD dat een klas in quarantaine moest. Een andere klas was net ook al in quarantaine. Het feestelijke gevoel was toen wel even voorbij.”

Veertig uur en meer
Als directeur ben je nooit klaar met je werk. “Mensen worden ook ziek in het weekend en dus regel je dan gelijk vervanging.” Zelf staat hij al jaren niet meer voor de klas. “Soms tot half tien, tot de vervanger van een zieke leerkracht er is. Vroeger was het wel heel gewoon. Als directeur gaf je meestal les aan groep 8, later stond je nog twee dagen voor de klas. Nu is dat ondenkbaar met alles wat je aan taken en verantwoordelijkheden hebt. Van een brief over hoofdluis en uitzoeken van ouderschapsverlof tot aan het opstellen van de begroting van 1,8 miljoen euro.”

Meer mannen voor de klas
Wat hem wel zorgen baart is het lerarentekort en dan vooral van mannelijke collega’s. “Kinderen hebben verschillende rolpatronen nodig. Je hebt tegenwoordig scholen met alleen vrouwen. Niks ten nadele daarvan hoor, maar jongens zien dat alleen vrouwen lesgeven, dus kiezen ze niet zo gauw meer voor het beroep van leraar. Terwijl het zo’n leuk beroep is waar je als man echt veel in kwijt kunt.”